دختر بویراحمدی

مسعود رضایی بیاره

دختر بویراحمدی

(برای دخترم)

دختـــر کـــوه دنــــایم ، آریـــایــی گــــوهرم

آریوبرزن تبــــــارم، شیر نر مـــی پــــرورم

دارم از یـــــوتابشیر اوژن هـــزاران یـادگار

کشـورم را مــی پرستم دشمن اسکنــــــدرم

از پـــدر دارم شجـــــاعتاز بــــرادرهــا نثار

پـــــاکدامن بــــــودناز دامــان پـــاک مـادرم

ایلیاتـــــی هستم ودر دامــــن کــــــوه دنــــا

ریشه در سنگ و میان صخرههامی گسترم

گــــرگ بگریزد بهصحرا لابـــلای بــوته زار

چـــــون عقاب آسمانهــاتــا ز بــالا می پرم

دارم از یــوتاب و آتـــوساو بــی مریم نشان

دختـــــر گـُــردآفـــریدم ، پــــاسبان کـشورم

کوهساری پُـــر غرورمدر صف جنـــگاوری

در وفـــــا و مهربـــانیکمتر از خــــاکسترم

چــــون پلنگ کـــوهساراندنـا هنگام جنگ

دشمنم را زنــــده زنـــدهتـــکه تکه مـی درم

دختر بویراحمـــــدیهـــرگز نمـی گیرد قرار

خانـــهداری مهربـــانو اژدری جنـگ آورم

وقت شادی نو بهاریلالــه زاری خوش نما

چشم و دل را مــینوازم ، بهتر از نیلوفرم

روی دامانـــــمشکفته لالـــــههـای واژگـون

باغبـــــان سروسرداران خـــــونین پیـــکرم

خفته بـر دامــان خاکم لالـــههـــای بی کفن

آسمانی پـــــُرنـــگاره از هــــزاران اخـترم

دختر کـــــوه دنایــــم، در اساطیـــر کــهن

همــــره مینـــوی داد و آذر و شهریـــورم

داده فردوسی نشانـــی از بلنــــــدای دنـــا

هر که آیـــد از سفرآرد رهـــاوردی و مـن

از سفر دُرج غـــــزلآرم بــــرای دخــــترم