کوه گل

مسعود رضایی بیاره

کوه گــُل

کبک دل پر می زند ، پَر در هوای کوه گــُل

بــی قــرارم، بــیقرارم لالــههـای کوه گــُل

تیر صیـــاد ستــم بشکستهبــــالم ، می روم

تــا بیفتم درسراشیبی بــه پـــای کــوه گــُل

ایـــل احساسم نمـیگیرد قــرار ای کـاروان

تـــا نیاساید سحرگـــهلابــــــلای کــوه گـــُل

انــــدکی آهسته رو ای بــــاد نــوشین سحر

سینهات را پر کن از عطر هوای کـوه گـــُل

کبک مست کوهسارم ، بی قرارم ، می روم

تا بخــوانم از دنــا وصفی بـرای کــوه گـــُل