غزال و غزل

مسعود رضایی بیاره

غزال و غزل

انگارهمین لحظه،همین خانه ،همین ثانیهها بود

مــن بـــودم واو بـود و همین حال و هوا بـود

در وسعت چشمــــان سیــه فــــــام وی انــــگار

باغــــی ز غــــزل ، منظرهایرو به خـــدا بــود

هــر منـــــظره حیـرتــــکدهای، روح و روانـــی

در بــرگ گـُـل و جـــان و دل و بــــاد صبــا بود

از شاعــــر شوریده ز او نـــام نپرسید ، نپرسید

ایـن بـــاغ غــزل چشم دنــــا ، چشم دنــــا بـــود

مـــن محـــو تماشا بـــه نـــــــگاه وی و انــــگار

آتشکـــــدهــا در دل و در سینــــهی مـــا بـــود

خوانـــدم غـــزلی تــــازه بــه مضمون نـگاهش

مــــابین غــــزال و غـــــزلم فاصلـــــههــا بــود