معبد شبنم

مسعود رضایی بیاره

معبد شبنم

عیـــد است ، بیا خـــانهیدل را بُــگشائیم

از چهـــرهی آئینــــهغبـــاری بـــزدائیـــم

حیف است که چون غنچهنبوئیم و نخندیم

دل را نــه گشائیـــم و سـرودی نسرائیــم

بـــرخیز ، کـــه تــا معبـــدشبنم بشتابیــم

گـُــــل را بنــــــوازیم وچــمن را بستائیـم

گر دست دهــــد می به کفآریم و کنـاری

با سبزه بــرقصیم و غـــماز دل بُـگشائیم

با یــــاد عِـــزیزان سفرکــــرده ز گـُـلشن

سازی بــــه کف آریـــم ونـــوائی بنوائیم

برخیز ، کــــه هـر کینه زباران سحرگــه

از سینـــه بشوئیم و چــــوآئینــه نمائیـم

مـی خــواند سحر سهرهبه آوای حزینی

آشفتــهی گیسوی گُـــل وبـــوی دنـائیم

برخیز کـــه وقت است ،ندانیم و نپرسیم

تا سال دگــــر او به کجــامـا بــه کجائیم