پرستو

مسعود رضایی بیاره

پرستو

از لالــــه زاران دنـــا، سرو روانـــم مــی رود

همـــــراه آن آرام دل ،آرام جــــانم مـــــی رود

پیش من ای شمع سحر اززنــــدگی نــامی نبر

وقتی که می بینم دگـــرروح و روانـم می رود

پیچد میان تاب و تباشک از نــگاهم بـی سبب

گاهــــی اگـــر نامـی به لباز دلستانم می رود

صبح است و هنگام سفر آریپرستو بال و پر

وا کـــرده و بــــار دگــــر ازآشیانــم مــی رود

پـــائیز مهر آمیز من ، شعرخیـــالانگیــز من

مهتاب شورانــــگیز مــن ازآسمانــم مـی رود