جغد پیر

مسعود رضایی بیاره

جغد پیر

رفتـــهای ، آتش گــرفته عـــاشق دیــوانهات

خـــاک و خــاکستر نشستهبـر سر کاشانهات

زیر نــور مــه ندانی روحسرگــردان کیست

تا سحرگــــاهان بــــگردد برسر ویرانــهات

رنـــگ بهبودی نگیرد تابــگردد مهر و مـه

این تـــل خــــاکستر وویــرانههای خــانهات

بعد مــــرگم صدهـزارانلالـههای شمع سوز

سر بــــرآرد از دلخــــاکستر پــــــروانـهات

آه ، مــی ترسم بـلرزاندشبی تـاریک و تنگ

آه سردم گیسوانت را بــــهروی شانــــهات

کوچ کردی چون پرستوبعد کوچت مـی وزد

بــاد سردی لابــلای شاخو بــرگ لانــهات

سهره می خـــواند بـــرایلالــــه زاران دنـا

قصهی آن جـــغد پیر ولانـــهی ویـــرانهات